ikrami
Moderator
Allah Razı Olsun
Karma: 18
 Offline
Mesaj Sayısı: 1275
|
 |
« : 20 Aralık 2009, 21:32:55 » |
|
Hüseyin AVNİ Hoca
اعُوذُ بِااللهِ مِنَ اَلشَّيْطَانِ اَلرَّجِيمِ بِسمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحيِم
اَلْحَمْدُ الِلّهِ رَبِّ الْعاَلَمِينَ وَالصَّلاَةُ وَالسَّلاَمُ عَلىَ سَيِّدِناَ مُحَمَّدٍ وَأَلِه اَجْمَعِينَ
Sayın Hayrettin Karaman’ın (kendi ilim hayâtına göre eski olsa da gerçek ictihâdlara nisbetle) yepyeni bir ictihâdı daha… Daha doğrusu, bir ‘dîn ile oynaması’ daha… Sözlerini -imlâ ve cümle hatalarına varıncaya kadar- hiçbir değiştirme yapmadan kelimesi kelimesine naklederek ibret nazarlarınıza arz edeceğiz… Aslında yazısının tamâmını aktarmaya lüzûm yok idiyse de, bu nakli, sık sık yapageldiği ‘sözümü tahrîf ettiniz, bana iftira attınız’ gibi muğâlata ve kandırmacalarına meydan vermemek içün yaptık. Bir de ‘cevâb’ başlığı altında serdedeceğimiz bir takım kısa mülâhazalarımızla O’nun İslâm ile nasıl oynayabildiğini göstereceğiz:
Yabancı Kadınlarla
Tokalaşmak
Karaman: ‘Hayrettin Karaman kadınlarla tokalaşmak helaldir demiş.’ Bir vâiz benim hakkımda bu cümleyi söylüyor, arkasından da ‘benim yamulduğumu, inhiraf ettiğimi’ekleyerek atıp tutuyor. (Bu vaaz internette, video kaydı olarak dolaşıyor.)
Cevâb: Sayın Karaman’ın sözünü ettiği kişinin kim olduğunu, ifâdelerinin tamâmını ve nasıl olduğunu bilmiyoruz…[1] Ancak O’nun kaynak verirken âlimlerden yaptığı nakillerde dehşetli tahrîfler yaptığına çok kere şâhid olduğumuz içün bu nakline de güvenmiyoruz. Her şeye rağmen şâyet buradaki nakli doğruysa, ‘internette, video kaydı olarak dolaşan’ ifâdelerde bir eksiklik bir de hatâ var:
Eksiklik: O’nun ‘helâldir’ sözü sınırsız olmayıp ‘şehvet duymama’ şartıyla(!) sınırlandırılmış iken burada mutlak gibi gösterilmiştir.
Hata: ‘Yamulmak’ ve ‘inhirâf etmek’, önceden ‘istikâmet üzere olmak’tan haber verir. Oysa bu –bildiğimiz kadarıyla- çok büyük bir hatâdır; O, işin başından beri böyleydi; sonradan yamulmadı ve inhirâf etmedi... Burada O’na haksızlık yapılmaktadır...
Karaman: Bu konuda bana sorulan sorular oldu ve birkaç defa cevap yazdım; bu cevaplardan ikisi aşağıdadır. Ne demiş isem onun arkasındayım, ama -vâize hatırlatıyorum- yalan söylemek, iftira etmek caiz değildir.
Cevâb:
Bir: Kişinin, sözünün arkasında olması, Arabların ‘Uçtuysa da keçidir meâlindeki ‘عنزة وان طارت’ meseli nev'inden değilse, şahsiyyet sağlamlığı îcâbıdır. Ancak ne var ki burada yapılan, tam tersi, inâd ve mükâbere mahsûlü olan bir sözün arkasında duruştur.
İki: Evet, ‘yalan söylemek, iftirâ etmek caiz değildir’; bu doğru… Lâkin ‘yalan söylemek’ ve ‘iftirâ etmek’ nedir? Bunun bilinmesi de mühimdir. Aksi halde olabilir ki, birilerine ‘yalan söylüyorsun, iftirâ ediyorsun’ yalanı söylenmiş ve iftirâsı atılmış olur.
Karaman: Aziz kardeşim, ALLAH seni güzel niyetin ve takvâ erdeminle daim eylesin!..
Cevâb: Arka planı hesaba katılmazsa -ki onu biz bilemeyiz- zâhirde güzel bir hitâb, hoş bir duâ... Âmîn... ALLAH bizi ve sizi, cümlemizi razı olacağı ‘güzel niyet ve takvâ erdemiyle daim eylesin…’
Karaman: ‘ALLAH Resulü (s.a.) kadınlarla musafaha yapılmasını haram kılmıştır. Ben bir bayanın elini tutmak zorunda kalırsam harama gireceğim’ diyorsun. Peygamberimiz'in bunu haram kıldığına dair hadis yoktur.
Cevâb:
Bir: Burada te’vîli olmayacak veya kılıfı bulunamayacak açıklıkta bir câhillikle veya yalanla karşı karşıyayız. Çünki, eğer bizzat ‘harâm kelimesi geçen bir hadîs mevcûd olmadığı’ kasd ediliyorsa, harâmlığın sübûtu içün hiçbir âlim böyle bir şart ileri sürmemiştir. Şâyet, ‘haramlık ifâde edecek sözlerin yer aldığı hadîslerin bulunmadığı’ iddiâ ediliyorsa, bu açık bir yalandır. Yok, eğer, delâlet yollarından bir kaçı veya biri ile ‘yasak veya kötü bir iş olduğuna delâlet eden hadîslerin bulunmadığı’ murâd edilmişse, bu da kezâ katmerli bir yalandır. Çünki bu mes’elede sadece bir değil, bir çok hadîs vardır.
İki: Bu husûsta gelen hadîslerden bir kaçı:
Birinci Hadîs: ‘O, bey’atta kadınlarla musâfahalaşmazdı.’[2]
İkinci Hadîs: ‘Âişe radıyALLAHu anha vâlidemiz şöyle dedi:
‘O’nun eli bey’atleşmekte -vallâhi- hiçbir kadının eline değmemiştir.’[3]
Üçüncü Hadîs: ‘Ben kesinlikle kadınlarla musâfahalaşmam.’[4]
Dördüncü Hadîs: ‘Elin zînâsı da (yabancı kadına) tutmaktır…’[5]
Beşinci Hadîs: ‘Sizden birinin başına demir bir iğne ile vurulması, onun içün kendine helâl olmayan bir kadına dokunmasından elbette daha hayırlıdır.’[6]
Evet, bunlardan ilk üç hadîsin haramlığa delâleti hüccet seviyesinde açık olmayıp ihtimâlli ise de, karîneler sebebiyle ikinci birinciden, üçüncü de ikinciden yasaklık bildirmekte daha açıktır. Dördüncü ve hele beşinci hadîsler bu harâmlık manasında artık iyice açıktırlar. Siz bunlara bir de bakmak yasağıyla alâkalı âyet ve hadîslerin delâlet-i nassları veya fehvâlarını ve bunlara da dayanan İcmâ-i Ümmet’i ilâve ederseniz, artık şu hadîslerin haramlığa delâleti kesinleşmiş olur ve hiçbir şeytânî vesveseye yer kalmaz; dînde gedik açmaya çalışan hiçbir zındığın elinde herhangi bir bahâne de bulunmaz.
Hem, îmân ve şahsiyet sâhibi kimselerde utanmak diye bir haslet olur. Müctehidleri, muhaddisleri ve müfessirleriyle Ümmet-i İslâm’ın âlimlerinin tamâmı söz birliği hâlinde bin dört yüz senedir bir şeye ‘var’ derken, yeni ortaya çıkan aklı evvel birilerinin ‘yok’ diyebilmeleri hangi arlanma ve hayâ hasletiyle te’lîf edilebilir?!… ‘Utanmıyorsan dilediğini yap(abilirsin).’ İster dînî, isterse fennî olsun, geçmiş bilgi müktesebâtına hangi aklı başında bir ilim adamı gözünü kapatabilir?!.. Hele bu müktesebât İcmâ’ mertebesine varmışsa, buna -âlim yahut câhil- hangi akıllı kimse cesâret edebilir?!...
Karaman: ‘Erkek, kendisiyle evlenmesi caiz olan bir kadınla tokalaşırsa, ahirette avucunun içine kızgın demir/civa eriyiği konarak cezalandırılacağı’nı ifade eden söz hadis değildir, uydurmadır.
Cevâb: Evet, hadîs âlimleri bu rivâyet içün ‘kaynağı bulunamamıştır’ manasında ‘ğarîbdir’ gibi ifâdeler kullanmış iseler de, el-Hidâye gibi eserlerde geçen bu rivâyet için -biraz olsun- edebli davranıp ihtiyâtlı ve tedbîrli konuşmak, bir ihtimâl bırakmak ilim adamı ciddiyeti îcâblarındandır. Nitekim, birçok hadîs âlimince derhal ‘uydurmadır’ denmeyip ‘aslını bulamadım’gibi ihtiyâtlı ifâdelerin sarf edildiğini, böylesi nice hadîslerin başka âlimlerce kaynaklarının gösterildiğini ilim adamları iyi bilirler. Meselâ, Nasbu’r-Râye’de bu nev'iden geçen birçok hadîsin kimler tarafından rivâyet edildiğini Aynî’nin eserlerinde, Kasim İbnü Kutlubuğâ’nın Minyetü’l-Elmaî’sinde, ve el-İhtiyâr hadîslerinin Tahrîci’nde, İbnü Hacer’in ed-Dirâye’sinde ‘bulamadım’ denilen nice rivâyetin, yine İbnü Kutlubuğâ’nın ona yazdığı Ta’lîkât’ında,[7] Irâkî’nin İhyâ Tahrîci’nde ‘bulamadım’ denilen bir nice rivâyetin kaynağını, ez-Zebîdî’nin el-İthâf’ında gösterdiğine ibretle bakılabilir.
Hem, bu husûsta gelen onca sahîh rivâyetin bırakılıp da sadece ‘garîb’ olduğu söylenen rivâyetin seçilmesi ve keseden ona bir de ‘uydurma’ vasfının eklenmesi ilim ciddiyeti ve iyi niyetle nasıl bağdaşır?!.. Doğrusu bunu bilemiyoruz…
Karaman: Peygamberimiz'in, kadınlarla -bey'at yaparken- el ele tutmadığı şeklinde bir bilgimiz var. Bu, haram kıldığını göstermez; O'nun her ‘terk’i; yani bir şeyi yapmaması nehiy (yasaklama) ma’nasına gelmez. Yasak ve haram olduğuna dair başka delillere ihtiyaç vardır.
Cevâb: Evet, ‘terk’ başlı başına bir ‘haramlık’ delîli değildir, bunun içün başka delîllere ihtiyâc vardır; bu doğrudur. Lâkin, ‘terk’te ‘yasaklığ’a dâir bir ihtimâl ve ipucu bulunmadığı da iddiâ edilemez. Hele, ‘ben kesinlikle kadınlarla musâfahalaşmam’ ifâdesi sadece bir terk de değildir. Bu ‘terk’ ve ilâve olarak sözle ‘yapmayacağını söylemek’, açık yasak delîlleriyle, delâlet-i nassla ve icmâ delîlleriyle yan yana gelirse ‘haramlığı’ gösterir. ‘O'nun her terki, yani bir şeyi yapmaması nehiy (yasaklama) mânasına gelmez. Yasak ve harâm olduğuna dair başka delîllere ihtiyaç vardır’şeklindeki usûl kâidesini bilmek ve bulmak iyi bir şey de, bunun yanında bilinmesi lüzûmlu diğer birçok şeyi bilmemek ve kaybetmek işi berbat ediyor.
Karaman: Peygamberimiz'in ve sahabenin yaşlı kadınlarla musafaha (tokalaşma) yaptıkları biliniyor (Kâsânî, Bedâyi', Beyrut, 1997, C.V, s.495 vd.)
Cevâb: Burada da müdhiş bir samîmiyetsizlik veya sığlık sırıtmaktadır. Çünki, ‘Erkek, kendisiyle evlenmesi câiz olan bir kadınla tokalaşırsa, âhirette avucunun içine kızgın demir/civa eriyiği konarak cezalandırılacak’rivâyetinin ‘ğarîb’ olduğu söylenen yerde bu rivâyetin de ‘ğarîb’ olduğu söylenmektedir.[8] Hem, öncekinin aksine bu yaşlı kadınlarla musâfaha edilebileceğine dâir olan rivâyeti te'yîd eden başka sahîh, yâhud hasen veya zayıf bir rivâyet de bulunmamıştır. Böylesi bir çifte terâzili olmak ne ile îzâh edilebilir?!.. Bunu okuyucuların takdîrine bırakıyoruz.
Karaman: Fıkıhçılar kadınla erkeğin musafahası konusunu kıyas ile hükme bağlamışlar ve şöyle demişlerdir: ‘Kadınların el ve yüzleri avret değildir, bunlara şehvetsiz bakılabilir. Ama dokunmak şehvet celbi bakımından daha etkilidir, bu bakımdan avret yerine bakmaya ve dokunmaya benzer; bu sebeple dokunma caiz olmaz.’ (Kâsânî, s.489)
Cevâb:
Bir: Önce Kâsânî’nin Bedâyi’inden yapılan nakilde ma'nâyı altüst eden bir hıyânet var. Orada şöyle denmektedir:
واما حكم مس هذين العضوين فلا يحل مسهما لان حل النظر للصرورة التى ذكرناها ولا ضرورة الى المس مع ما ان المس فى بعث الشهوة و تحريكها فوق النظر و اباحة ادنى الفعلين لا يدل على اباحة اعليهما
‘Bu iki uzva (yüz ve avuçlara) dokunmanın hükmüne gelince… Bunlara dokunmak helâl olmaz; çünki, bu iki uzva bakmanın helâl olması sözünü ettiğimiz zarûretler sebebiyledir. Halbuki dokunmakta hiçbir zarûret yoktur. Bununla beraber dokunmak, şehveti uyandırmakta ve harekete geçirmekte bakmak fiilinin üstündedir. İki işten, aşağıda olanın mübâh olması yukarıda olanın da mübâh olmasına delâlet etmez.’[9]
Sayın Karaman’ın yaptığı tercümedeki cümlelerin kendi aralarındaki çelişkiyi ve Bedâyi’in asıl metni ile alâkasızlığını herhalde görmüşsünüzdür.
Aslında Bedâyi’de söylenen, bunların birbirine benzemediği ve kıyâs edilemeyeceği olmasına rağmen ma'nâ tersine çevrilmiş. Bu yapılan bilmeden yapıldıysa kötü; müctehidimiz(!)deki Arab diline vukûf ile söylenileni ve yazılanı idrâk edebilmek müşkilâtı kahredici… Bilerek yapıldıysa, çok daha kötü; dehşetinin buudunun anlatılması zor bir ilim sahtekârlığı…
İki: Orada yapılan bir kıyâs değil, başka bir yolla istinbâttır. Hattâ iddiâ edilenin tam aksine burada, kıyâsa gidilemeyeceği söylenmektedir. Daha açık bir ifâdeyle, avuçlara ve yüzlere, bazı husûsî zarûretler sebebiyle bakılabilirse de, tutulamaz; buralarda dokunmak işi bakmak işine kıyaslanamaz; çünki dokunmakta hiçbir zarûret yoktur. Zarûretsiz bakmaktaki haramlık nasslarla sâbittir. Bu haramlıkta illet veya menât olan ma'nâ, dokunmakta daha fazla vardır. Öyleyse delâlet-i nassla veya fehvâ ile aynı hüküm bakmayı yasaklayan nasslarda evlâ yolla vardır. Yani, ‘ebeveyninize üf demeyiniz’ âyeti ‘oşt demeyiniz’ veya ‘dayak atmayınız’ ma'nâlarını da evleviyetle bulundurur; çünki bunlarda ‘üzme’ ve ‘incitme’ ma'nâları daha fazla mevcûddur. Hâsılı, ‘oşt demeyiniz’ veya ‘dayak atmayınız’ ma'nâlarının ‘üf demeyiniz’ âyetinde bulunmadığını, aksine bunların kıyâs ile âyetin hükmüne dâhil edildiğini söylemek, kıyâsı da bilmemektir ve cehâlettir.
Üç: Üstelik kıyâs bulunsa bile bir hüküm, açık nasslarla ve İcmâ’ ile sâbit olduktan sonra kıyâsla da isbât edilse, bu kıyâs önceden sâbit olan hükmü te’yîd ve takviyeye yarar; Fıkıh kitâbları, husûsan Şerhu Meânî’l-Âsâr bunun misâlleriyle doludur. Bu husûstaki hilâfta, söylediğimiz râcih olup aksi îzâha ve te’vîle muhtâctır.
Karaman: Bu gerekçeye göre, âdeten (yaygınlaştığı ve alışıldığı için) şehvetin söz konusu olmadığı durumlarda ele dokunmak (musafaha) caiz olmalıdır.
Cevâb:
Bir: Âdetin değişmesiyle değişecek hükümler, nasslarla veya icmâ’ ile sâbit olan değil, başta âdetle sâbit olan hükümlerdir ki, bu da sonradan meydana gelen âdetin ‘nasslara ters düşmemesi’ şartına bağlıdır. Nasslarla, icmâ’ ile ve hattâ istinbâtlarla ve kıyaslarla sâbit olan hükümler hiçbir âdetle değişmez. Aksi bir kanaat, kişiyi insan olma mertebesinden bir gömlek daha aşağı itecek koyu bir câhillik veya mükellefiyetten düşürecek bir dîvânelik mahsûlü değilse, din düşmanlığından başka neyle îzâh edilebilir?!.. Kuşadası, Antalya ve Bodrum sâhillerinde, veya çıplaklar kampında yerleştirilen üryânlık âdeti, hangi İslâm düşmanı müctehide göre hangi sâbit Şer’î hükmü değiştirmeye yeter?..
İki: Bakmak tek taraflıdır. Dolayısıyla -zayıf bir ihtimâlle de olsa- kişi kendine âid olan bakmakla hâsıl olacak şehvetlenmeyi belki kontrolünde bulundurabilir, şehvetlenmeyebilir. Ancak musâfaha iki kişi ile olan bir iştir. Bunda cinsî hisleri ölmemiş bir kimsenin kendi şehvetini kontrol etmesi neredeyse imkânsızlık sınırında olan çok uzak bir ihtimâl ise de, farz-ı muhâl olarak bunu başardığı kabûl edilse bile, bu odun veya çaput hâline gelmiş kişi, karşısındakinin şehvetlenip şehvetlenmeyeceğini nereden bilip de ona göre hareket edecektir? İşi, ‘gel sen de şehvetlenme; ben de şehvetlenmeyeyim, öylece uslu uslu musâfahalaşalım’ şeklinde bir karşılıklı anlaşıp sözleşmekle mi çözecekler? Komedi sahnesi… Başka bir şey değil…
Üç: İki kişinin işi olan musâfahadaki dokunmakta bulunan şehvetlenmek ihtimâli bakmaktakinden çok daha fazladır. Hattâ dokunmakta şehvetlenmemek ihtimâli âdeten neredeyse imkânsızdır. Öyleyse dokunmak işi bakmak işine nasıl kıyâs edilebilir? Böylesi bir kıyaslama câhilliğin ta kendisi…
|
