XIII. asırdı. Erbil Atabeği MuzafferüddinGökbörü gül yüzlü, gül kokulu Nebiler Nebisi’nin dünyaya teşriflerinikutlama kararı aldı. Mevlid-i Nebevi’nin mânâ zenginliğini yaymak, Osevilmeden hiçbir şeyin eksiksiz sevilemeyeceğini anlatmak; medeniyetinO’nun ile başladığını, güzelliğin O’nun ile tamama erdiğini; O’nunizinden gitmenin bir kurtuluş olduğunu ifade etmenin bir yolu idi.



“NebilerSultanı’nın vasıflarının şerhini durmadan anlatsam, yüzlerce kıyametgeçer de o yine bitmez” der Mevlânâ. O’nu anlatmaya söz kâfi değil, nedesek hep eksik cümlelerimiz. Mecâl deseniz, dermân deseniz heptenbitmiş. “Ben o nağmelerden müteheyyicim / Ki yok ihtimali terennümün”İkbâl ifadesiyle...



Bazen bir acı yerleşiyor yüreklere,“ne kadar sevebiliyoruz O’nu” telaşı düşüyor kor gibi. Kaç keregördüğümüzü rüyamızda ışığını, kaç kere O’nun bize ağladığınıanımsıyoruz? Çöle inen nur’un ümmetine verdiği emeği ne derecetartabiliyoruz? Bir gelenek gibi atadan alınan bilgilerlegündüzlerimizi gecelerimize ekliyor, gecelerimizden uyanıyoruzsabahlarımıza. O denli eminiz ki toprağa nasıl gireceğimizden heyhât?Bir Rasûl idi, en sevgili idi; biliyordu mertebesini, hiç kusur etmediALLAH’a ibadetinde ve hiç terketmedi O’nu düşünmeyi. “İste dünyaayaklarına serilsin” dendi oralı olmadı. “Dile dağları devirelim seniüzenlerin üzerine” dendi kıyamadı kimseye. Nebiler Nebisi’nin gülkokusu yayıldı çöl kumlarının üzerine. Emin olmanın simgesiydi.Güzelliğin işaretiydi. Adı geçtiğinde herkes kendine gelirdi. Kim görsebakışlarını yüzünden alamazdı. İnsanların en güzeli, meleklerin gıbtaettiği, cennetin hasretle beklediği Nebiler Nebisi...



“On dört asır önce yine böyle bir geceydi

Kumdan ayın on dördü bir öksüz çıkıverdi”  *



Geldi,vazifesini en güzel biçimde, eksiksiz yerine getirdi; giderkengözüyaşlı dostlar bıraktı arkasında. O’ndan öğrendik sevmeyi, O’ndanöğrendik tevazuyu. Dünyanın ötesinde bizi neyin beklediğini O anlattıbize. Her hâli ile “ALLAH” diyen bir Rasûl’ün ümmeti olmak lütfunamazhariyet ne büyük şerefti... Melekler üç gün, üç gece ziyaretinegeldiler. Melekler hep saf tuttular arkasında. Melekler O’nu seyretmeyedoyamadılar. Güzeller güzeli, en sevgili...

Biz seni anlayamadık.

Seni yaşayamadık.

Seni hissedemedik.

Seni bilemedik.

Seni asrın idrakine okutamadık.

Seni sevemedik.

Sevgili

En sevgili

Ey sevgili

Rabbim idrak edenlerden etsin İNŞALLAH. ALLAH razı olsun İNŞALLAH..