Filistinim Ben Anlıyormusunuz....?

Ama yinede yaşıyorum işte.Çünkü kanlı topraklarda büyürken yaşamayı....
Çiçek boyamayı değilse de,mezar taşlarında çiçek büyütmey.....
kelebek kovalamayı değil ama,tüfek tutmayı öğrendik...
Sokak aralarında mermi kovanlarından oyuncak yaptık.
Patlamamış el bombaları topladık.Mayınların üstünde sek sek oynadık.
Bu kadar nefret bu kadar acı arasında yaşamayı...Karanlıklar arasından güneşe bakmayı becerdik.
Onun için kocaman ve karadır gözlerimiz..
Onun için hala sımsıcaktır,Düşmana taş atarken nasırlaşan ellerimiz.
Evimizi yıktılar dün,bir baştan bir başa mahallemizi yaktılar.
Mermi kovanlarıyla misket oynarken biz,üzerimize bombalar attılar.
Üç arkadaşım can verdi üç küçük çocuk.
Bağışlayın beni kurtaramadım!Sarkmıştı omzumdan aşağı kanlı kolum,uzatamadım.
Eleim düştü yere kolum çaresiz....
Kanlarımız karıştı birbirine arkadaşlarım sessiz.
İşte orada kan kardeşi olduk biz.
Gözlerim karardı önce başım döndü.Ama uyumak istemiyorum.
Uyursam arkadaşlarım bu dünyadan göçer diye korkuyorum.
Bağışlayın beni!tutamadım kendimi.
Yapıştıramadım alnıma,açık dursunlar diye göz bebeklerimi.
Kaybettim kan kardeşlerimi.yaşım 13 ...
Burada çocuklar çocuk olmaz..
Bebeler bile beşikten siper yapar.
Çünküisrail denilen zorbanın amerikan bombaları,beşiklere bile mezar kazar..
Ölümlerin içinden büyüyorum..
Minicik yüreğimle,ateşlerin arasından öfkeyle geliyorum..
dudaklarımdan dökülen özgürlük türkülerini duyuyormusunuz...

FİLİSTİNİM BEN ANLIYORMUSNUZ...?