Merhaba, Ziyaretçi. Lütfen giriş yapın veya üye olun.
Aktivasyon mailiniz gelmediyse buraya tıklayın.

Sayfa: [1]   Aşağı git
Yazdır
Gönderen Konu: Libyalı Çocuk  (Okunma Sayısı 4131 defa)
ikrami
Süper Modaratör
Allah Razı Olsun
*****

Karma: 18
Offline Offline

Mesaj Sayısı: 1286



« : 26 Mart 2011, 18:48:17 »

ÇOCUKLARA KIYMAYIN EFENDİLER!

Ben Libyalı bir çocuğum, gözlerim hep semada, kulaklarım bomba seslerine ayarlı.
Burnumda ölümün kokusu var çileklerin yerine…
Hayallerimde tek dişi kalmış canavarlar var.
Ve ben bu kalabalık ve dine imana gelemeyen dünyadan korkuyorum. Bombalardan, gazdan, tanktan, zehirden…
Ve insanlığından Batı’nın…
Yaratmış olduğumuz kâğıt aslanlardan, karton güçlerden bir de. İktidara demir atan ve kanımızı bir vampir gibi hiç durmadan ve doymadan emenlerden…
İnsanlık utansın.
 Açarken kan kırmızı güller bahçemizde, akan kanımızdır oysa ülkemizde…
Çiçekler kanımızdan kırmızı! Oynarken evimizin önünde, kimin uçağıdır gelip bombalar bizleri başımızın üstünde…
“Şimdi sen ölüyorsun Libyalı çocuk.
Senden on sene önce öldü Iraklı çocuk.
Senden kırk sene önce Vietnam’da Nepal’da yandı bir çocuk.
Senden altmış altı sene önce Hiroşima’da şeker yiyemeden öldü bir çocuk. Senden doksan sene önce öldü Anadolu’da beşikte bir çocuk...
Şimdi sen ölüyorsun Libyalı çocuk Keşke ama keşke parayı hiç bulmasaydı Lidyalı çocuk.”
Çocuklar ölmesin hiç uğruna, yanmasın çocuklar gazlarla, şeker yesinler durmadan mermi yerine…
Beşikte salınsın dursunlar ninnileriyle annelerinin, tanklar uykularını bölmesin. Uçaklar misket bombası atmasın oyuncak diye…
Her şey yer altı ve yer üstü cevherlerin için. Sen bir tehlikesin onlar için.
Para için, silah için, petrol için bilmem daha nice ne için?
Her şeyin bir kıymeti vardır lakin tek senin canının bir kıymeti yoktur.
Ölen herhangi bir çocuktur, öncekiler gibi onlarca, daha evvelkiler gibi yüzlerce, daha daha evvelkiler gibi binlerce…
Masum ve saf ve temiz ve pırıl pırıl bir gökyüzü gibi yüz binlerce çocuk…
Japonya’da, Irak’ta, Gazze’de Bosna’da, Çeçenya’da, Ruanda’da ve Libya’da…
Bakın bir zahmet görün bir zahmet!
Ölenler kimin çocukları bir tek! Ölen kimin yavrusu…
Yanan var mıdır başkasının çocuğuna?
“Koşuyor altı yaşında bir oğlan
Uçurtması geçiyor ağaçlardan
Siz de böyle koşmuştunuz bir zaman
Çocuklara kıymayın efendiler

Bulutlar adam öldürmesin”
 Bulutlar bugün çocukları öldürüyor, umurunda mı Batı’nın? Umurunda mı Amerika’nın?
Kusuyor bütün irinini; leş kokan, kan tutan, ölüm salan...
Bir tek size yok ölüm öyle mi? Bir tek size yok hüzün?
Büyürse bu öfke ile bir çocuk, kan ile sulanırsa fidan boyu, kaybederse anasını babasını kardeşini gözlerinin önünde…
Ne yapar sizce vakti geldiğinde? Bu öfke ve kin tohumlarını atmayın efendiler! Kıymayın insanlığa yok yere? Sırf güç ve iktidarınız için yakmayın her yeri herkesi nahak yere…
Bir çocuk düşünün korkular büyütsün ağır bombaların ardından.
 Korkular büyütsün o küçücük havsalasından yarına ait. Sonra denk geldiğinde bir gün çarşıda bir oyuncakçı dükkânına…
Çeker kolundan annesi haydi girelim diye…
Çocuk geriye doğru adım atar “Girmem” der “ben o dükkâna…” Cahit IRGAT’IN şiiri anlatır bunu bize:
“Anne girmem bu oyuncak dükkânına
Orda toplar, tayyareler, tanklar var”

Ne yazık ki Batı bize ve bizden olan her şeye karşı… Cana bile… Gerisini siz tahayyül edin!



http://www.edebiyatdefteri.com
Logged

SİZİ ALDATTIĞIMI DÜŞÜNÜYORSANIZ HAKKIMDA HAYIR DİLEYİN
Sayfa: [1]   Yukarı git
Yazdır
Gitmek istediğiniz yer: